Mariet de Geus (92) werkte een halve eeuw geleden als botanisch tekenaar voor WUR. Impulse exposeert een klein deel van haar werk. ‘Toen ik een jaar of tien was kreeg ik een boekje en olieverf.’

Je moet het maar net weten. Makkelijk vindbaar is ze niet. Verscholen in het bos van de Buunderkamp in Wolfheze woont Mariet de Geus. Een smal kronkelend tuinpad leidt naar een knus groen houten huisje. Tegen de zijgevel ligt een bordje: Atelier ‘De Wolf’. Voorheen stond dat langs de weg. ‘Maar er kwamen te vaak wildvreemde mensen aan de deur die dachten dat hier iets te zien was.’

Mariet de Geus is botanisch tekenaar in ruste. Dat is op zichzelf niet vreemd voor een 92-jarige. Toch ligt het niet aan haar leeftijd. ‘Ik zou het nog wel kunnen, denk ik. Alles doet het nog’, lacht ze. Ze steekt demonstratief haar beide armen recht naar voren. Zo vast als een huis, geen trilling te zien. Nee, de leeftijd is het niet. Het is de tuin. ‘Ik kom er gewoon niet meer aan toe. Ik ben altijd druk bezig in de tuin. Je moet in beweging blijven als je ouder wordt.’ Die tuin, dat is de bijna één hectare bos rondom haar huisje. Een paradijs dat veel onderhoud vergt.

Mariet de Geus werd in 1934 geboren in Heerhugowaard als dochter van een tuinder. ‘We verbouwden kolen. Rode kool, witte kool.’ Er stond thuis regelmatig kool op het menu. Of ze kool lekker vindt? ‘Ach… het schijnt gezond te zijn. Misschien word ik daarom wel zo oud’. Die jeugd in West-Friesland legde de basis voor haar kunstenaarschap. ‘Mijn vader schilderde in zijn vrije tijd landschappen. Die artistieke inslag heb ik van hem. Ik tekende altijd met mijn vader mee. Toen ik een jaar of tien was kreeg ik een boekje en olieverf. Ik ben er dus mee opgegroeid.’

De artistieke inslag heb ik van mijn vader

Ook de liefde voor de natuur was er al vroeg. ‘Ik herinner me dat ik als kind van een jaar of vijf een spelletje had met plaatjes van wilde planten. Toen ontdekte ik dat die gewoon bij ons buiten in het gras stonden. Dat was echt een openbaring.’ Die liefde voor bloemen is nooit meer verdwenen. Ze maakte er carrière mee. De enkele tientallen gekleurde aquarellen in Impulse zijn een kleine staalkaart van haar productie als botanisch kunstenaar. Selfmade kunstenaar bovendien. Een opleiding heeft ze nooit gevolgd. ‘We spreken wel over bijna honderd jaar geleden, hè. Mijn moeder stierf toen ik tien jaar was. Ik moest thuis meehelpen. Ik heb alles uit het leven geleerd.’

Walsfabriek

Haar creatieve werk begon Mariet de Geus bij een fabrikant in Ede die walsen maakte voor behangpapier. Daar ontwierp ze de motieven. ‘Via iemand van de schilderclub hoorde ik dat ze in Wageningen iemand zochten die kon tekenen. Daar heb ik toen op gesolliciteerd.’ Bij de leerstoelgroep Plantensystematiek leerde ze planten tekenen door te ‘stippelen’: tekeningen zonder lijnen, opgebouwd uit duizenden stipjes. ‘Dat heb ik mezelf aangeleerd. Eerst maak je met potlood een schets en dan ga je stippelen. Heel fijn en precies werk. Je mocht geen fouten maken, want je kon het niet uitgummen. Mijn man noemde me Keetje Stippel’, lacht ze. In de hoek van de woonkamer staan grote olieverfdoeken van kleurige bloemen. ‘Die maak je met grote kwasten. Dat was een soort afreageren van dat fijne stippelwerk.’

Mijn man noemde me Keetje Stippel

De Geus werkte van 1970-1985 bij de Landbouwhogeschool. Er kwam een abrupt einde aan toen de geldkraan dichtging. ‘Ik werkte in Wageningen, maar werd betaald door instituut TNO. Op een gegeven moment moesten alle TNO’ers eruit. Ik was 50 jaar. Toen ben ik porselein gaan beschilderen. Dat heb ik nog tien jaar gedaan. Kijk, zoals die vaas daar. Elke vaas is uniek. Ik heb in het tuinhuis nog een heel serviesje staan met roosjes.’ In die tijd kwamen ook veel opdrachten van tuinbladen als Groei & Bloei en Grasduinen. ‘Ik heb het nooit zo druk gehad als toen.’

Zonnebloemen

Boven de bank hangt een schilderij met zonnebloemen. ‘Op een gegeven moment was ik aan het googelen op mijn naam en toen vond ik dit schilderij op Marktplaats. Ik herkende het meteen: dat is van mij. Ik heb het destijds voor 800 euro verkocht. Ik kon ‘t voor 50 euro terugkopen. Nu is het weer thuis.’ Haar schilderijen zijn ‘haar kindjes’. ‘Ik weet nog dat ik als kind een keer een olieverfdoekje had gemaakt van een molen met een huisje. Mijn vader wilde dat ik dat aan oudoom Hendrik zou geven. Dat heb ik braaf gedaan, maar het ging me aan het hart.’ En dan lachend. ‘Later heb ik nog wel van hem geërfd.’

Schilderen doet ze nu alleen nog in haar hoofd. ‘Buiten, als ik een mooie compositie zie. Daar ben ik altijd wel mee bezig.’ En fraaie composities zijn er genoeg in haar grote bostuin. ‘Mensen zeggen vaak: hoe durf je hier alleen te wonen. Hoezo alleen? Ik ken elke boom! Ik kom van het platteland, maar ik ben een echt bosmens geworden. Er komen hier vossen en boommarters. Dat weet ik van de wildcamera. En van de keutels. Ik heb zelfs een keutel van de wolf gezien in mijn tuin. Prachtig toch. Bang? Kom op, geloof niet in die sprookjes.’

Mariet de Geus: Met Passie Getekend
Te bezoeken op werkdagen van 08.30 tot 18.00 uur
Impulse. Toegang gratis.

Lees ook:

Plantenprenten in Forumbieb

Komt dat zien: de Flora Batava!

Buiten je bubbel bij Hear Me Out

The post Bosmens met passie appeared first on Resource online.